یه نظریه ایم هست که می گه: عشق واقعی در این دنیا، به جز بین خدا و بنده وجود نداره. حتی عشق مادر و فرزندی هم وجود نداره. هیچ کس نیست توی این دنیا که کس دیگه ای رو با تمام وجود و با همه بدی های اون فرد بخواد. فکر کردید مامانتون، اگه مامانتون نبود دوستون داشت؟ نه! خیلی آدما هستن با همین ویژگی های شما، اما مامانتون شما رو از اون بیشتر دوست داره. دلیل این غلظت بیشتر چیه؟ یه ارتباط خونی؟ چار تا ژن و کروموزوم؟
اگه دلیلش اینه واقعا عشق رقت انگیزیه و چیزی نیست که شاعرا و نویسنده ها بخوان مدام ازش یاد کنن.
می شه گفت یه دوست داشتن شدیده که می تونه بین هر دو آدم مختلفی شکل بگیره.
اماعشق پاک و خالصانه و مطلق، نه! گفتم که، نیست، یخدی!

پ.ن. نظریه پردازشم خودمم.